Hikayede anlatılmayan

Gücenmedi... Eline aldığı mektubu bir daha okudu ve son defa yanında kalmasını istedi sevgilisinin. Bir kez daha okuyayım senle, sen varken, sonra gidebilirsin, dedi. Yavaşlata yavaşlata kendini okumaya başladı. Yer yer sesli okudu ama genelde sessizce, sadece dudaklarını oynatarak okuyordu. Kız ise kendi yapıtının her cümlesine aşina olduğundan, onu şaşıracağı hiç bir şey göremiyordu. Sadece gitmesi gereken anı kolluyordu. Mektup bittiğinde, hoşçakal deyip uzaklaştı. Adam orada o bankta, onun gözden kaybolmasını izlerken, kendisine ve yazılanlara takıyordu kafasını. Bir mektupla ayrılmışlardı. Ne romantik ! Keşke bu kadar romantik ayrılmasalardı, böyle unutulmaz bir şekilde ayrılmak, unutmayı, geride bırakmayı zorlaştırıyordu. Yapmışken en iyisini yapmak, kızın en çok övündüğü özelliklerinden biriydi. Bu nazik, biraz hırslı özellik nasıl da kötü bir şeymiş gibi görünüyordu gözüne o an. Keşke olmasaydı dediği bir andı, keşke nezaket bu kadar can acıtmasaydı. Gücenmedi... Devam etti y...

Harika bir şarkı var kulağımda ve yavaş yavaş yükselen sesi. İçki bardağıma hafiften bir dokunuşla soğukluğunu hissederken bir yandan da geçmişe ve bugüne şöyle bir baktım.Tüm hikayemi gözlerimin önüne getirdim. Çocukça yaptığım onca şeyi ve dahası. Cesaretime saygı duyduğum pek çok anı buldum kendime. Evet cesurca sayılabilecek bir çok olayda yer aldım ama yine kendimi bir korkak olarak adlediyorum. Nedendir bilinmez ama, henüz yeni tanıştığım bir insanın bile, benim için ilk izlenimi korkak olduğummuş gibi gelir. İnsanların beni korkak sanmalarından bile çok korkar hale geldim. Belki de bu yüzden cesurca sayılabilecek olaylardan kaçmıyorum. Ve bu da beni bazen cesur gösterebiliyor. Bununla korkaklığımı bir süre daha geçiştirebiliyorum. Korkaklık ve cesurluk iç içe geçmiş birer ip gibidir gözümde. Korkaklığın en güzel tarafı sizi hayatta tutmasıdır. Sarhoş ve karısını ulu orta döven bir adamı kaç kişimiz durdurabilir. Ben şahsım adına durduramam çünkü korkarım. Adamın ne yapabileceğ...