Hikayede anlatılmayan

Bazen saçmalarım. Bazen odamdan bir içeri, bir dışarı çıkar, sonra tekrar içeri girer kapıyı açar, sonra girmekten vazgeçer tekrar dışarı çıkarım. Dışarı çıkarken içerde olmanın keyfini düşünür evimi özlerim. Bunun üzücü bir yanı yok elbette, aslına bakarsan eğlenceli bile sayılabilir. Sadece bunları yaparken yapmak zorunda olduğunu hissetme yeter. Ki hissetmekte beyin fonksiyonun yönetebileceği bir şey olmadığından, neyse gereksiz bir sohbet oldu… Bazen bir resmin karşısına geçer “ne anlıyorum bundan” diye kendime sorarım, cevaplarım. Ardından yanımdakine “ne anladın bundan” diye sorarım. Yanıtını beğenirsem onunkini kendiminmiş gibi başkalarına anlatırım. Kulağa çok sahtekarca geliyor, ki öyle. Ustalaşmadığım bir konu. Örneğin, yazı yazabildiğim andan beri yazı yazıyorsam eğer bu işte ustalaşmamam gibi bir düşünce söz konusu bile olamaz ve edebiyatla ilgisizliğimin mümkün olacağı bir dünyayı da varsaymıyorum. Aklıma geldi, ilkokul sıralarında bizlere verilen kompozisyon ödevi daya...

Hikayede anlatılmayan olgular vardır bazen. Mesela bir kitap okurken, size şaşırtıcı gelen bir detayın peşinden gitmek istersiniz. Fakat yazar sizinle aynı düşüncede olmadığından o noktaya pek değinmez. Onun için, belki de önemsiz bir anıdır. Böyle anlar geldiğinde, hemen hayal kurmaya başlarım ve o kurduğum hayalin kitapta olmasını isterim. Bazen kendimi fazla kaptırırım, dakikalar boyunca o küçük ayrıntıdan bir dünya yaratırım. Ve bu benim için harikulade eğlencelidir... Ben küçük bir çocukken, bir hayal kurmadan uyuyamazdım. O hayalin beni uyuması gerekirdi. Ve Allah'a dua ederdim; "Lütfen büyüyünce benden hayallerimi alma ve rahatça uyuyabileyim." O zamanlar gözlemlediğim yaşlıların hayal kurmadığıydı. Öyle olmak en büyük korkumdu. Ve gerçekçi olamamamdaki en büyük etken de, o gün ettiğim duaydı. Öyle olmasını istemeseydim, öyle olmayacaktı. Allah'tan dilediğim o şeye gerçekten inanmasaydım, bu etki gerçekleşmeyecekti. Belki o kadar değil, yatağımın kıyısında ...